این سیاهه را هدیه می کنم به تمام دل تنگی هایت .

به عشق و احساس پاکت .

به نجابت و حرفهای ناگفته ات .

به اشکهای معصومانه ای که بی ریاترین احساس را در هستی رقم می زند .

تو را میخوانم

تو را که معصومانه ترین نگاه هایت دردهای ناگفته ای را فریاد می زند .

تو را می خوانم ..... ))

برای از تو نوشتن ، باید چشمها را بست ،‌دل را صاف کرد ، و دست کم چند نفس عمیق کشید و من همه این کارها را کرده ام و آماده ام برای از تو نوشتن .

از روزی که نگاهت را در نگاهم می دوختی . در گرمی نگاهت ذوب میشدم و در عصر یخبندان تردید خود سرد و بی روح . آری در تو و خود سرد و گرم روزگار را می چشیدم انگار . مات و مبهوت و در اندیشه ی شاه کلیدی که بازگشای صندوقچه قلبم میشد تا بگویم که دوستت دارم . و چه شیرین مینمود حلاوت کلامت . و در کلنجار با خود که کاش یارای ایستادگی در برابر جذبه ی چشمانت را داشتم و بی پروا فریاد می زدم که تا کجای این آسمان ِ برهنه دوستت دارم .

خوب می دانستم که اولین تپش دل و اولین لرزه ی وجود ،‌همزاد اولی نگاه تو بوده است . دلم میخواست می فهمیدی این اشتیاق درونم را و می خواستم که بدانی رنگ عشق در من است . همان آبی ِ صادق !‌

حرفهایم را در پوششی از جنس حباب و در خیال خود که نمی شنوی و نمی بینی با تو در میان گذاشتم که ای مهربان ... در گوشه ای از خیالم آشیانه کرده ای همچون پرستوی کوچک عشق و آرام آرام در خواب هایم قدم می گذاری بی آنکه خود بدانی .

اما چه ساده و چه مهربان گفتی که می دانم . می دانستی که هر بار چیزی را بهانه ای برای دیدارت می دارم و انتظار را آغاز عشق .

دیشب با خیال تو به جایی رفتم که خیال هیچ دُرنایی نرفته . دست در دست و دوش بر دوش در ساحل خیال ،‌آرام و بی صدا و تنها سکوت بود که صدای موج را در خود می شکست . شاعرانه می خندید و شاعرانه تر می گریستم بی آنکه بدانی چرا . ؟!‌ کاش هیچ رویایی را خط پایانی نبود . من در پایان هر رویا تمام دانه های اشک خود را بدرقه ی راهت کرده ام . نمی دانم روزی خواهی خواند حرفهای ناگفته ام را ...

حرفهای که فقط در گوش همین دفتر خیس از اشک زمزمه می کنم . پای هر بند توقفی . و دوباره .....

نازنینم.... گفته بودم که می ترسم . از همه چیز می ترسم . از خودم . از تو . از شعر . از ترانه . از عشق .... از حادثه

گاه می بینم که عشق را با شور و حرارت معنا می کنند اما این چیست در وجود من که مرا به تردید کشانده است ؟!‌ آیا این همان عشق است ؟!‌

نمی دانم !‌ چرا که عاشق بی پرواست و جسور ..اما این حس ، مرا از شوق پرواز باز داشته و تنها آرزویم دمی در کنار توست حتی بی بال و پر . آیا این همان عشق است ؟!‌

یادت می آید بازی از کجا شروع شد ؟ ‌از ازدحام یک روز سرد زمستان در کوچه های بی جان این شهر بدون احساس و اتفاقی ساده بین نگاه های دو عابر . کاش آنروز نبودی . کاش آن روز نبودم . کاش اصلا نبودم . کاش اینهمه نبودی . کاش این همه نبودی که شاید می شد به کرانت رسید .

امروز را به عشق فردا و فردا را در حسرت دیروز می گذرانم و تنها خیالم نگاه های ساکت و آرام توست . زبان چشمهایم را می فهمی ؟ افکار پریشانم را خط به خط می خوانی ؟ با توئم بانو .... این همه غزل ریخته در چشمان حسرت بارم . بخوان و تمام صفحات دلم را ورق بزن . می بینی تردید را ؟

در راهی پانهادم که بازگشت از آن کاری ست محال . می دانم تحملی طولانی لازم است . اما تا بی کی ؟‌ راه پیش را ناهموار می بینم و راه پس گم شده است در دیدگانم . به کدامین گناه نا کرده در دام نگاهت گرفتار آمدم که اینگونه تمام عناصر وجودم را به تزلزل کشانده . باور نمیکنی ؟ به لرزش چشمانم هنگام تقابل با آن نگاه آرامت بنگر ... چه کرده ای با ما ای ماه بانو ... باز هم باور نمیکنی ؟ به پرسه های شبانه ام در خلوت تنهایی ها بنگر .

کاش می دانستی که چه در دل دارم و چه آرزوهای بلندی در سر می پرورانم . فریادی در دل دارم که حبس شده است در سینه از حیرت حضور تو ... پریشانم ... پریشانم ...پریشانم .

این پریشانی هدیه ایست ارزنده از تو که عالمی دیگر را برایم به ارمغان آورده است . عالمی به دور از هر دو عالم . عالمی درست در امتداد سیر نگاهت .

بگذریم ..

میخواستم در ابتدا از تو برایت بنویسم اما جز کلمه ی خوبی چیزی به زبان نیامد به ناچار باز هم از خودم برایت می گویم . و شاید از خود برای خودم . چرا که تو بی خبری از تمام حرفهایم و قصه ای ست دراز احوال این روزهایم . روزهایی که در سایه روشن یک رنگ خلاصه می شوند . نمیدانم سیاهند یا سپید ؟ تارند یا روشن ؟ نورند یا ظلمت ؟

از جان عزیز ترم ..... با تو روزهایی خواهم داشت که تا بحال نداشته ام و بی تو تنها امید نیز از من سلب خواهد شد . شاید اخرین پناهگاه این دل درمانده همان دستان سخاوتمند تو باشد .

باور کن هذیان نمی گویم . کمی آشفته حرف میزنم و کمی پراکنده . بی مهابا و بدون ترس از هیچ غریبه ای . تنها برای تو می گویم ..برای تنها نازنین دلم .

نازنینم ... تو را به آبی دریا ،‌تو را به پاکی تمام نیلوفر و یاسها ،‌تو را به سرشک تمام شقایق های عاشق ،‌ شبها وقتی در کنار پنجره به تماشای ماه می آیی ،‌در سکوتی لبریز ما را هم به تماشا بنشین . در گوشه ای دنج از آسمان پر ستاره . کم نوری ِ‌ مرا ببخش و طعنه ی ماه را بر من مکوب . تک ستاره ای خواهم بود هرچند کم فروغ اما همیشگی .

نازنینم.... تمام شعرهایم از سرشت ناب و موزون تو الهام گرفته اند و بر زبان جز نام زیبایت چیزی جاری نیست و در دل جز آرزویت .

عشقه من تو را به بزرگی ات بر گستا خی ام خورده مگیر و مرا به نگاه آشنایت ببخش . میدانم که تمام وجود نالایقم در برابر ابراز عشق به نگاه ویران کننده ات چیزی نیست . اما ای قدیس ؟

مرا به ضیافت چشمهایت دعوت خواهی کرد ؟‌جایی که هیچ بیگانه ای آشیان نگزیده باشد و چه سرشار خواهم بود در شب شعر هم کلامی با تو . تمام حرفهایت غزل خواهد بود و من سراپا گوش و لذتی که هیچگاه و هیچوقت نخواهم برد. و چه شیرینم از شور پرواز با تو در آسمان خیال و لحظه لحظه ی خاطرات را ثبت خواهم کرد بر صفحه ی دل .

گفتم دل ...

همان دلی که میهمانی چون تو را پذیراست . این دل درمانده که گویی نیازش کسی نیست جز تو . نمی دانی که چه کرده ای با این دل که هر تکه اش میسوزد از خیال تو . بارها به گوش خود شنیده ام که گفته اند ( از دل برود هر آنکه از دیده رود ) ..اما چه حکمتی است در تو که هر چه کمتر می بینمت ، دل بیشتر می تپد !‌ و گویی گم کرده ای دارد .

کاش قطعه ی ناتمام وجودم را تو تمام میکردی . آخر چگونه بگویم که به اوج می روم از حضور تو و چه سخت است آن زمان که ابروان در هم کشیده و بی اعتنا بگذری .

و این را هم خوب میدانم که عشق ،‌رسیدن به معشوق نیست ،‌ بلکه رساندن معشوق به آن چیزیست که عشق می ورزد . پس برایت آرزوی رسیدن دارم به هر آنچه را که دوست میداری .

بی هیچ حرفی

دوستت دارم .

محمد